Houtbouwersgilde bij TKBN Winterontmoeting
 |
 |
 |
Op 22 januari 2012 werd in Zwembad Merwestein te Nieuwegein de winterontmoeting van de Toeristische Kanobond Nederland (TKBN) gehouden. Op verzoek van de TKBN was het Houtbouwersgilde erbij. Het was een primeur, want het Houtbouwersgilde heeft zich nog niet eerder op deze manier aan het publiek getoond.
Op stand van het Houtbouwersgilde waren twee stripbuilt boten aanwezig: de open kano van Carolina en één van de kajaks van Ton. Met behulp van een schaalmodel van een bouwtafel, gemaakt door Valerie, konden geïnteresseerden uitleg krijgen over de stripbuilt/lattenbouwmethode. Op de stand was ook een leestafel met een selectie boeken over houten en traditionele kanobouw, peddels maken, bouwtekeningen en folders. Een uitstalling van gereedschappen en materialen zoals hout, glasvezelmat en epoxytoebehoren maakten het geheel compleet. Een mooi bord en visitekaartjes als promotiemateriaal, gemaakt door Ton en Maria, maakten al van veraf duidelijk dat het hier om de stand van het Houtbouwersgilde ging. Veel belangstelling Nadat de deuren van de winterontmoeting openden, heeft de stand van het gilde continu veel belangstelling gehad. Er was veel aanloop van ‘gewone’ kano-enthousiastelingen, maar ook van mede-houtbouwers die nieuwsgierig waren naar de stand of over hun eigen project wilden vertellen. Standbemanning Ton, Valerie, Carolina en Wilfried zijn de hele middag in de weer geweest met het geven (en ook ontvangen) van uitleg en tips. De visitekaartjes met daarop het adres van de website vonden gretig aftrek en ook is er flink reclame gemaakt voor de Open Gildedag op 5 mei in Roermond. Gildedag Dit was de eerste keer dat het gilde zich met een stand aan het publiek liet zien. De conclusie bij het afsluitende biertje was dat er veel mensen belangstelling hebben voor het bouwen (en aaien) van houten kano’s, dat er leuke contacten zijn opgedaan en dat dit best een keer voor herhaling vatbaar is. Een goed begin van het nieuwe jaar. Op naar het Gildeweekend op 5 en 6 mei! Wilfried |
 |
Houtbouwersrally 2011....in Zwolle
 |
 |
Toch was het geen optie om op 25 september thuis te blijven. Vandaar dat een viertal houten boten op een andere plek te water ging: in Zwolle. Vanaf Oliemolen De Passiebloem werd een ronde over de Nieuwe Vecht, Overijsselse Vecht, het Zwarte Water en door de Ster van Zwolle (de stadsgrachten) gevaren. Het werd een afwisselende tocht langs achtertuinen, uiterwaarden, industrie, parken en historische gebouwen.
Toen de twee houten kajaks en canadezen weer terugkwamen bij De Passiebloem stond er een afstand van ongeveer 21 kilometer op de GPS. Het was een gezellige tocht door Zwolle met prachtig weer en veel bekijks. Toch hebben we volgend jaar liever weer gewoon een Veluwerally!
Carolina en Wilfried
 |
 |
35 km Veluwerally wat een eind.
Toen ik een jaar of vijf geleden mijn eerste kano bouwde had ik nog nooit van de veluwerally gehoord, ik had uberhaupt nog nooit van tochten per kano gehoord. Kanoen doe je in de plaatselijke sloot of gracht. Dat er prestatietochten bestaan kende ik alleen van het hardlopen. Nadat ik kennis genomen had van het fenomeen toertochten per kayak of canadees kwam óók de veluwerally in beeld. Ik was toen al lid van de TKBN en las één van de verslagen die hierover in de “kanotities” stonden.
Het idee prestatietocht spreekt mij in het algemeen wel aan dus na vier keer net even te laat in de gaten gekregen te hebben dat de derde week van september alweer een veluwerally vervaren was, was ik er best op gespinst nu toch echt een keer mee te doen. Na óók nog enige aansporing van mijn mede HBGers kon ik me ruim op tijd aanmelden . Jammer genoeg lukte het vanwege drukte in het bedrijf niet om de hele zaterdag al aanwezig te zijn maar om een uur of zes was ik er al. De laatste regen was net gevallen.
Gelukkig was ik net op tijd om met Joost, Chris, Ton Maria JanJaap en Louis mee te gaan eten. Het restaurant was verder lopen dan we gedacht hadden maar het eten was goed. Achteraf hadden we beter even in een canoe kunnen stappen dan waren we er eerder geweest. Het lag letterlijk aan de overkant.
Kamperen in de zomer is leuk. Lekker weer tot ’s avonds laat, ’s morgens al een lekker zonnetje en geen of weing nattigheid. Zoniet op zaterdag de dag der dagen. De tent dreef bijna letterlijk van de condens. Alleen in de binnentent lag geen water. Gelukkig lag ik ,wat dit betreft, alleen in de tent zodat ik al mijn spullen óók binnen had liggen.
De start zou om half negen zijn, Ik had de wekker op half acht min een beetje gezet zodat ik de honderd kilometer kon zien starten. Helaas, we hadden een heel klein wereldje, zoals dat heet. Het zat potdicht van de mist. Je kon geen 100 meter ver zien. De start werd daarom uitgesteld met twintig minuten en nog eens en nog eens en nog eens tien minuten uiteindelijk startte de honderd kilometer om 10 over 10 ,de vijftig 10 minuten later en wij , de 35 km , je raad het al.
Ja,we hadden afgesproken de 35 te doen met ons houtbouwersgilde. Genoeg om onze boten te laten bewonderen en te weinig om moe te worden. Dacht ik. Dat bewonderen dat klopte wel, maar dat zijn we langzamerhand wel gewend, soms tot blozen toe. Het is leuk, maar de hele dag zeggen dat je hem echt zelf gemaakt hebt en dat het helemaal niet zo moeilijk is als het lijkt, is toch best vermoeiend.
Gelukkig voor ons had Maria een gewone plastic kayak bij zich zodat we niet zó verschrikkelijk opvielen. Toch moet ik nog even melden dat Ton en Maria 35 km toch wat weinig vonden en samen met Charles deden zij de 50 km. Oók vermeldenswaardig is, dat Ton een houten boot bouwt voor Maria, en dat hij/zij al bijna in de epoxy zit. Als dat geen echte liefde is!
De start is net als elke andere start, zenuwachtig geren naar alle kanten. Iedereen moet nog even naar de WC. Hele rijen stonden er. Ja wat wil je 400 mensen en twee mannen WC’s en twee voor de vrouwen
Wat betreft de voorbereiding is kayakken moeilijker dan hardlopen. Als je al eens 3 uur moet lopen, dan staat alles onderweg voor je klaar en eten kun je toch niet. Maar op het water moet je alles zelf meenemen en wat nog moeilijker is , je moet overal zelf aan denken. En dat valt niet mee. Zo vergeet ik nogal eens drinken mee te nemen of een vork voor mijn middageten. Want brood wil er bij mij niet in.
Wat betreft het varen op een grote rivier, het viel toch niet altijd mee voor iemand die gewend is op rustig binnenwater te varen. Je wordt letterlijk alle kanten op geduwd door de stroming. Recht varen bleek lang niet altijd goed te doen. Ton had me er al voor gewaarschuwd maar het zelf meemaken is toch weer andere koek. Verder is het wel prettig, mee met de stroom en je gaat altijd vooruit óók als je niets doet. En zoals men zaterdag al zei, verdwalen gaat niet.
Het leuke was ook dat je de hele tijd dezelfde mensen tegenkomt, het lijkt de vierdaagse wel, daar overkomt je hetzelfde.Je gaat eens een bakkie doen, pakt eens een kaartje aan en vangt een appel.
Apart is ook dat je de hele weg diezelfde appels drijvend in het water voorbij vaart. De ene compleet afgekloven de andere maar half. En zelfs hele appels komen je vrolijk voorbij drijven. Doordat je de hele tijd op dezelfde rechte rivier vaart is het leuk als er af en toe een groot schip voorbij stoomt , dat brengt een beetje reuring in de zaak. Het vreemde ,voor mij, is dat de grootste schepen lang niet altijd de grootste golven geven. Maar leuk is het wel. Ik was trouwens wel blij dat mijn kayak een zeekayak is. Dat geeft toch wat stabiliteit. Of ben ik nou echt zo’n beginneling?
De laatste 10 km tot aan Zutphen zijn, wat mij betreft, de mooiste, de rivier lijkt ineens mooier dan daarvoor maar misschien kwam dat ook doordat de zon doorbrak. De finish is altijd leuk waar het ook is en wat je ook doet. Ik kreeg zelfs een hand van de prijsuitreiker. Dat maak je normaal alleen mee als je bij de eerste drie hoort.
De laatste meters van de finishplaats naar de landingsplaats was voor mij even spannend. Er kwam net een groot schip aan die de allergrootste golven meebracht die ik meegemaakt heb. Om niet in het volle zicht van iedereen om te gaan kostte me nog even een zweetdruppeltje en dat stuk tegen de stroom in terug peddelen zal er ook wel aan meegewerkt hebben.. Maar alles ging goed en nog even de kayak op de bus slingeren en de canadees van Carolien ernaast en weg waren we naar de startplaats. Tentjes afbreken en een bakkie halen bij Carolien en ???? en weer naar huis. Misschien tot volgend jaar.
Herman
Hout Bouwers Gilde weekend 2010
In navolging van een aantal Gilde weekenden in de prachtige Weerribben waren we dit jaar te gast bij kano vereniging Keistad te Amersfoort, waar het weekend gehouden werd van 28 t/m 30 mei. Vorig jaar hebben we met de deelnemers o.a. veel gebrainstormd over het bekender maken van het Gilde bij de houtbouwers in binnen en buitenland. Er is inmiddels een website in de lucht gezet, en er is meer ruchtbaarheid gegeven aan het Gilde weekend. Dit was duidelijk zichtbaar op het Gilde weekend van dit jaar. We hadden op de zaterdag ruim 20 zelfbouw kano’s op het terrein aanwezig. Er waren veel nieuwe gezichten onder de deelnemers en een grote opkomst aan publiek en belangstellenden. Daarnaast hebben we de 2 grootste/bekendste houtbouw bedrijven (“Mac-boat” en “de Bootbouwer”)uitgenodigd voor een bedrijfs-presentatie en het beantwoorden van eventuele vragen. Al bij al een grotere opzet dan in het verleden en dat was duidelijk merkbaar. Ook was de variatie van bouwmethoden veel uitgebreider dan voorgaande jaren. Niet alleen de woodstrip methode, maar ook de stich-and-glue methode en de skin-on-frame methode waren vertegenwoordigd. Er was zelfs een bezoeker die een boek bij zich had over het maken van een Berken-bast kano.
Op vrijdagmiddag konden de deelnemers al terecht op het prachtige terrein van de kanovereniging. De zon scheen lekker, de tentjes werden opgezet en de eerste nieuwtjes uitgewisseld. Om het weekend goed te beginnen zijn we met z’n allen een hapje gaan eten in Amersfoort. Bij terugkomst op het terrein is er door een aantal deelnemers een klein tochtje gevaren op de Eem. Het was een prachtige avond waardoor we nog lang buiten hebben gezeten.
De zaterdag stond vooral in het teken van het presenteren van het gilde aan eenieder die daar interesse in had. Het was een prachtige, zonnige dag en de ene na de andere kano werd aangevoerd. Ook was er veel belangstelling van buitenaf. Er werd dan ook veel gediscussieerd over allerlei methoden, oplossingen etc. Ook de presentaties van beide hout bouw bedrijven werd goed gevolgd door de deelnemers en de toeschouwers.
Tegen 15.00 uur werd het publiekelijke gedeelte afgesloten en zijn de deelnemers, onder begeleiding van Valerie en Geoff, een mooie tocht door de grachten van Amersfoort gaan varen. Als je hoofdzakelijk door natuurgebieden vaart, wat de meeste kanovaarders doen, is een tochtje door de grachten weer eens heel wat anders, maar wel leuk. Na een paar kleine overdragingen waren we rond 18.00 uur weer terug bij de kano vereniging.
De avond, het was ondertussen gaan regenen, hebben we doorgebracht in het prachtige clubhuis van de kanovereniging waar we gezellig hebben nagepraat over de zeer geslaagde dag. Met enige moeite hebben we de plaatselijk Chinees kunnen uitleggen waar wij ons bevonden, zodat er een half uur later een heerlijke geur in het clubhuis hing.
Voor de zondag stond er een iets langere tocht op het programma; “rondje Leusden”. Jammer genoeg was het weer een beetje onzeker vandaag, maar volgens de bekende weer-sites zou het tot ca. 16.00 uur redelijk moeten blijven met af en toe een buitje. Hoewel niet iedereen het weer vertrouwde zijn we toch nog met een redelijk groepje vertrokken voor een prachtige tocht onder leiding van Valerie. We zijn eerst met de auto’s naar het startpunt gereden om daar vervolgens door de mooie natuur van Leusden te peddelen. Ook was er gelegenheid om in elkaars kano’s te varen wat dan ook veelvuldig gedaan werd. De weergoden waren ons niet helemaal gezind maar echt slecht was het nu ook weer niet. Bij de kleine overdragingen hebben we elkaar geholpen zodat dit zonder problemen verliep. Tegen 16.00 uur waren we weer terug bij de kano vereniging waar we net voor de regen de tenten hadden ingepakt.
 |
 |
Het was weer een prachtig weekend op een geweldige centrale locatie. Het mooie van het Gilde is dat iedere bouwer in zijn waarde wordt gelaten. Iedereen bouwt zijn kano/boot op zijn eigen manier, met de middelen die hij/zij tot zijn beschikking heeft. Een verkeerde manier bestaat niet. Ik denk dat dat op dit weekend goed tot zijn recht is gekomen.
Verder wil ik kanovereniging Keistad, en met name Valerie, bedanken voor de gastvrijheid dit weekend.
Ik hoop volgend jaar weer vele oude en nieuwe gezichten te mogen begroeten op het volgende Gilde weekend.
Joost Steuten.
 |
 |
Verslag houtbouwgilde-weekend 2009.
Wij kregen een uitnodiging voor het houtbouwgildeweekend in augustus 2009. Ondanks dat wij onze houten kano niet zelf hebben gebouwd, mogen we daar toch komen. Gelukkig maar, het is heel gezellig en informatief. Ook voor alleen onderhoud worden er goede tips uitgewisseld en daarnaast krijg je leuke verhalen te horen hoe en waarom iemand zijn of haar boot zo gebouwd heeft. Heel leerzaam. Daarnaast is het een sociaal gezellig geheel.
Het weekend begon al op vrijdagavond met een vaartocht in de Weerribben. Doordat wijzelf wat laat waren en er niet een haastige toestand van wilden maken, bleven wij bij de tent om te eten etc. Tijdens de koffie hebben we een klein houtvuurtje gemaakt, in ons stokertje, wat de kring van teruggekeerde vaarders steeds groter deed worden. Met een mooie sterrenhemel boven ons werd het een leuke avond.
Zaterdagochtend werd er gebrainstormd over hoe nu verder. Hoe het houtbouwgilde duidelijker zichtbaar gemaakt kan worden. Dit juist ook om er meer mensen bij te krijgen, ook op zo'n weekend. Er kwamen goede ideeën ter sprake die nu worden uitgewerkt. Zo komt er o.a. een site die eenvoudig toegankelijk is. Iedereen met een houten kano/ kajak kan meedoen en er is geen lidmaatschap verplicht. Daardoor is de drempel laag. De bedoeling is ook om op toekomstige bijeenkomsten een spreker of houtbouwer uit te nodigen, zodat er wat meer informatieoverdracht kan plaatsvinden.
Voor na de lunch stond er een vaartocht gepland. De Weerribben blijft een mooi gebied! Tussendoor nog een terrasje bezocht bij de brug van Kalenberg. Altijd wat te zien daar. Wij kregen als groep nogal wat reacties los, het blijft leuk om te horen. Sommigen hadden de neiging om op de vraag: “Echt hout ?” te reageren met: “ nee met kwasie houtverf geschilderd” Je wordt wat melig op den duur! 's Avonds, na het eten, had Chris een paar emmers met mooi houtafval meegenomen en Joost had een grote vuurschaal. Deze gaf meer warmte en licht dan onze kleine van de avond ervoor, en dat gaf nog meer gezelligheid. Het hout brandde goed.
Zondagochtend maakten we ons klaar om naar de Rottige Meenthe te gaan, met kanokar in de boot. Een ander, maar ook mooi vaargebied. Dit keer niet over het kanaal terug, maar dezelfde weg terug. Dat werd beloond met fraaie muziek van de Opera Nijetrijne. Bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer was een openlucht podium waar het optreden plaatsvond. Dobberend in onze boten hebben we even genoten van dit optreden. Eerder op de dag, tijdens de lunch kregen we ook al verwaaide flarden te horen. Heel apart zo. Mooie tochten gemaakt, veel gehoord en geleerd. Een goed weekend.
Petra Tromp
Gilde weekend - 6 t/m 8 juni 2008
Na al de hele week het weer goed in de gaten te hebben gehouden, stond ik vrijdagochtend 6 juni vroeg op om de laatste spulletjes in te pakken. De zon stond al hoog aan de hemel. Het beloofde een prachtig, warm en zonnig weekend te worden. Samen met mijn hond Ninjo ben ik tegen 11.00 uur vertrokken richting Ossenzijl. Hier werd dit jaar, na 2 jaar een Gilde-dag te hebben georganiseerd, het eerste Gilde-weekend gehouden van het “Hout Bouwers Gilde”, een groep mensen die zelf een houten kano, Canadees of kajak hebben gebouwd, of van plan zijn er een gaan te bouwen. Zelf heb ik mijn Canadees pas net klaar en dit was een unieke kans om hem eens goed te testen en te laten beoordelen door de reeds ervaren kanobouwers.
Het weekend werd georganiseerd op camping de Kluft in nationaal park “de Weerribben”. Misschien wel dé kanocamping van Nederland. Een prima camping met trekkershutten, jachthaven, restaurant en zelfs hotel faciliteiten, geheel gelegen aan het water. Daarnaast staat nationaal park “de Weerribben” bekend als één van de mooiste kanogebieden van ons land. Aangekomen op de camping, wisten ze mij bij de receptie al te vertellen dat Chris van den Broek, mede oprichter en drijvende kracht achter het Hout Bouwers Gilde, reeds was gearriveerd op de camping en zat te wachten op het voor ons gereserveerde terrein. Het terrein was ruim van opzet en direct gelegen aan het water. Een ideale uitvalbasis om te kanoën. Na even kennis te hebben gemaakt met Chris, heb ik eerst mijn campertje geïnstalleerd en de Canadees van de aanhanger gehaald. Inmiddels waren er ook nog enkele andere deelnemers ten tonele verschenen. Na eerst elkaars kano’s te hebben bewonderd en hierover van gedachten te hebben gewisseld, zijn we onze spullen gaan klaar maken voor een eerste tochtje. Het was al gauw duidelijk waarom “De Weerribben” zo geliefd is bij de kanoërs. Het is een gigantische wirwar van waterpartijen, gelegen tussen de rietvelden. Je kunt hier lekker rustig varen zonder gestoord te worden door de snelle motorboten, van de natuur genieten, onder kleine, lage bruggetjes doorvaren en je een weg banen door de waterlelies. Ninjo, die als een prins vóór in de kano zat, vond het ook prachtig. Ook voor mij was het een hele beleving. Het was eigenlijk de eerst keer dat ik de Traveler (naam van de Canadees) solo heb gevaren. Daar Ninjo voorin zat en ik zelf in het midden, lag de kano aan de voorzijde iets te diep, waardoor ik erg veel moest corrigeren. Toch is het een fantastische tocht geworden.
Weer terug gekomen bij de camping, hebben we de kano’s weer op het droge getrokken en zijn met z’n allen een hapje gaan eten in het restaurant van de camping. Onder het eten konden we nog gezellig nakletsen over de geweldige tocht en elkaar een beetje beter leren kennen.
Na de heerlijke maaltijd zijn we teruggelopen naar de kampeerstek, waar onze kano’s al lagen te popelen om weer te water worden gelaten. We hebben dan ook onze spullen bij elkaar gepakt, de kano’s in het water gelegd en lekker een klein stukje gaan varen in de avondschemering. Op deze manier konden we ook de “knutjes”, die in grote getallen te voorschijn waren gekomen, een beetje ontvluchten. Na weer een mooie rustgevende tocht belandde we iets na tienen weer op de camping. Hier was ondertussen nog een houten kano met zijn eigenaars gearriveerd. Na even met elkaar kennis te hebben gemaakt en onze eigen spullen te hebben opgeruimd, was het al aardig donker aan het worden. We zijn met z’n allen in de voortent van Jan-Peter gaan zitten alwaar de (sterke) verhalen al gauw de ronde deden. Ruim na de klok van twaalf vertrokken we weer naar ons eigen stekje om van een welverdiende nachtrust te genieten. De volgende ochtend (zaterdag) ben ik al vroeg opgestaan. Na eerst Ninjo te hebben uitgelaten en mezelf te hebben opgefrist, Ben ik lekker in het zonnetje gaan zitten om te ontbijten. Ondertussen waren de medekanoërs ook wakker geworden.
De lucht was weer helder blauw en de zon stond al aardig te branden. Het beloofde wederom een prachtige kano dag te worden. Rond de klok van elf zijn we dan ook weer vertrokken. We hebben weer heerlijk gevaren door Neerlands grootste moerasgebied, door kronkelige slootjes, en een afwisselend landschap met een diversiteit van natuur, bos, riet, (water)planten en vele diersoorten. De begroeiing is niet echt hoog, echter hoog genoeg om je in een wildernis te wanen. Onderweg zijn we enkele keren gestopt, op een van de vele kano aanlegplaatsen, om iets te drinken en/of te eten. Op het water was het gezellig druk met vele kanoërs, kajakkers en fluisterbootjes. Zelf had ik, op aanraden van Chris, een ton met 20 liter water achter in de kano gelegd. Hierdoor was de balans een stuk beter dan op vrijdag. Ik hoefde dan ook minder te corrigeren, wat het varen een stuk gemakkelijker maakte. Tegen het einde van de middag, we waren alweer op weg naar de camping, dreigde het qua weer een beetje fout te gaan. Enkele donkere wolken verschenen aan de lucht met een beetje gerommel op de achtergrond. Het was gelukkig loos alarm. Na een prachtige tocht van ca. 18 km arriveerde we rond 17.30 uur weer op de camping. We hebben de kano’s weer op het droge getrokken en onze spullen opgeruimd. Ondertussen was er weer een nieuw stel met een houten Canadees gearriveerd.
’s Avonds zijn we met een groepje in het dorp (Ossenzijl) gaan eten. We hebben nog gezellig zitten napraten over de tocht en zijn tegen tienen weer teruggegaan naar de camping alwaar we het gesprek in de tent van Jan-Peter hebben voortgezet. Allerlei onderwerpen kwamen aan de orde; vaartechnieken, bouwmethodes, peddels, vakanties, etc. Het was weer ruim na twaalven voordat ik in bed lag. Het was wederom een prachtige dag geweest.
Op zondag ben ik niet meer mee gaan varen omdat ik op tijd naar huis wilde. Ik moest tenslotte nog een dikke 3 uur rijden, mijn spulletje thuis nog opruimen en maandagochtend was het weer een gewone werkdag. Ik heb ’s morgens gewacht tot iedereen was vertrokken (ca. 11.00 uur) en ben toen op mijn gemak alles gaan inpakken. De groep ging nog een tocht maken door het Moerasgebied “de Rottige Meenthe”, wat aan de noordzijde aansluit op “de Weerribben”. Zoals gezegd heb ik mijn spulletjes ingepakt en ben rond 13.00 uur vertrokken.
Het was een prachtig weekend om nooit te vergeten. Alles zat dan ook mee; prachtig weer, fantastisch gebied, mooie camping, gezellige mensen en niet te vergeten een prima gastheer. Volgend jaar ben ik zeker weer van de partij.
Chris, bedankt voor alles,
Joost Steuten